Seraphine

Sonra Uzun Gece geldi. Vadinin mezarları açıldı, ölüler Candlemere'e yürüdü… ve mumlar birer birer söndü.

Köylüler nefe doluştu. On beş yaşındaydım, son mumu tutuyordum… dua ettiğimde ışık titremedi. Büyüdü.

Şafağa kadar dayandı. Mum ışığından dokunmuş bir kalkan. Ana Ilsabet bana bir azizeye bakar gibi baktı… ya da bir tehdide.

Yirmimde Bitmeyen Nöbet Çanı'nın altında yeminimi ettim. Bana Işık Dokuyan dediler… ve hâlâ taşıdığım haleyi verdiler.

Yıllarca şafak ışığını Candlemere'in üstüne kalkanlar halinde dokudum. Ölüler her gece geri geldi. Işık her gece dayandı.

Ama bir gece bir şarkının peşinden katedralin altındaki mahzene indim… ve Koro'yu buldum. Kırkını birden.

Ana Ilsabet, ışık hiç sönmesin diye ruhlarını mumlara bağlamıştı. Bizi yanık tutan şey… Kof Koro'ydu.

Ona nedenini sordum. Hiç sönmeyen bir ışık her bedele değer, dedi… yeter ki bedeli başkası ödesin.

Ben de bir Işık Dokuyan'ın asla yapmaması gereken tek şeyi yaptım. Işığı çözdüm… ve katedraldeki bütün mumlar karardı.

Bana kâfir deyip karlara sürdüler. Özgür ve öfkeli Kof Koro da geriye kalan tek ışığın peşine düştü… benimkinin.

Şimdi her gece benim için geliyorlar, eskisinden de gür bir sesle. Ben de her gece şarkıyla karşılık veriyor… ve birini huzura kavuşturuyorum.

Bitti, diyorum onlara. Artık dinlenin. O ışığı taşımak hiçbir zaman size düşmezdi.

Mumları hâlâ yakıyorum. Eve dönmeyen herkes için bir mum… ta ki her biri evine dönene dek.