Aldric

Keşişler kaçtı. Şövalyeler kapıları tuttu. Sör Halvard ise yanan çatının altında, içeride mahsur kaldı.

Herkes ateşten kaçtı. Ben ateşe koştum. Onu dumanın içinden sürükleyip çıkardım… şafak söktüğünde katedral yoktu artık.

On bir yıl sonra, katedralin bir zamanlar durduğu kül tarlalarında, Kral Oderic beni kendi eliyle şövalye ilan etti.

Tacı ve onun altındaki her canı korumaya ant içtim. Kaybettiğim her şeyin külleri üzerine ant içtim.

Yirmi yıl o yemini tuttum. Küllü Şövalyeler'i her sınır savaşında ben yönettim. Sancağımız bir söz oldu: biz nerede durursak… krallık orada ayakta kalır.

Ama krallar yaşlanır… yaşlı krallar da korkar. Oderic, katedralimi yakan o savaş reisiyle gizlice pakt yaptı.

Onun tacı bağışlanacaktı. Bedeli halkımızdı. Koca köyler Grul'a teslim edildi… şövalyelerime de kenara çekilip seyretmeleri emredildi.

Reddettim. Taht salonuna yürüdüm… ve tacı kendi ellerimle başından aldım.

O gece taç çatladı. Ben çatlamadım.

Peşimden gelecek herkesi topladım. Şövalyeleri, çiftçileri, aileleri… onları kuzeye, Gümüş Burç'a götürdüm. Son sura.

Şimdi Grul'un sürüsü o sura doğru tırmanıyor. On bin meşale… ve her gece daha fazlası.

Azız. Zırhlarımız eski. Ama şövalye bir surdur… ve surlar kaçmaz.

Bırak gelsinler. Küllü Taç hâlâ ayakta.