Sylvara

Sonra Demiryol geldi. Ustabaşı Brakk ve adamları; testereleri ve çelik raylarıyla, makinelerine Diken Yaban'ın ortasından yol açtılar.

Yangınlar açıklığımıza on yedi yaşıma girdiğim yaz ulaştı. Wenna ağaçlarını bırakmadı. Beni bir sepet fidanla uzağa yolladı… ve kendisi kaldı.

Duman dağıldığında açıklık kül olmuştu. Wenna'dan geriye yalnızca asası kaldı… ve yanında yeşil bir filiz.

Bin yıldır hiçbir elfin gitmediği Yaban Ormanın Kalbi'ne dokuz gün yürüdüm. Ellerimi köklere koydum… ve seslendim.

Ve orman cevap verdi. İçimden büyüdü. Canlı odundan boynuzlar… kanımda dikenler. O günden beri hiç yalnız kalmadım.

Yürümek için bin yıl beklemiş bir orduyla döndüm. Boynuzlu Kral Eldhorn. Derin ormanın ağaç bekçileri. Dikenlerin ta kendisi.

Rayları söktük. Dikenler makineleri bütün olarak yuttu. Ustabaşı Brakk da şehirlere, şapkasından başka bir şeyi kalmadan kaçtı.

Ama Brakk yalnız dönmedi. Lindarel'in Yaprak Meclisi'ne gitti… kendi halkıma. Bir sandık altın ve bir sözleşme getirdi.

Güney Diken Yaban'ı imzayla devrettiler. Her ağacı, her koruyu. Karşılarına çıktığımda bana vahşi bir şey dediler… ve beni sürgün ettiler.

O yıl bahar geç geldi. Bahar Uyanışı Verdessa uyanmadı… ve bütün orman nefesini tutup bekledi.

Şimdi Brakk'ın makineleri geri geliyor. Daha çok ray. Daha çok testere. Daha çok ateş.

Wenna'nın palamutlarını hâlâ taşıyorum. Nerede keserlerse oraya bir tane dikiyorum. Diktiğim her ağaç bir ses daha.

Demirleriyle gelsinler. Ben Diken Yaban'ın Yaban Yüreği'yim. Seslen… ve orman cevap verir.