Grimhold

Sonra uzun merdivenden bir yabancı indi. Hiçlik Tüccarı. Kral Brandr'a, sönmekte olan bir yıldız gibi parlayan kara demir sattı.

Kralın madencileri o kara demir için durmadan derine kazdı… ta ki derin salonlar çatlayıp dağ çökmeye başlayana dek.

Hrotgar son madenci çıkana dek kapıyı tuttu. Geriye yalnızca kalkanı kaldı. O gece yüzlerce cüce evine döndü. O dönmedi.

Kalkanını potamda erittim. Ondan bir göğüslük dövdüm… ve içindeki her perçin bir sözdü.

Kral Brandr, Demir Krallar Salonu'nda beni Demir Bekçi ilan etti. Kapıların bekçisi. Aşağıdaki her cücenin kalkanı.

Usta zanaatkâr Odva ile pirinçten ve buhardan golemler yaptım. Otuz yıl boyunca hiçbir düşman Demir Derinlik'in kapılarını geçemedi.

Ama kral Tüccar'a boğazına kadar borçluydu. Tüccar'ın istediği tek bir şey vardı. Derinateş Çekirdeği… dağımızın kalbi.

Çekirdeğin önünde durup hayır dedim. Tüccar'a. Kralıma. Demir Bekçi kapıyı hırsızlara açmaz.

Bunun için Brandr beni yüzeye sürgün etti. Ve aynı gece Tüccar, Çekirdeği alıp götürdü.

Kalbini yitiren Demir Derinlik soğudu. Demirhaneler söndü. Golemler durdu. Halkım karanlıkta kaldı.

Ben de geri indim. Büyük örse vurdum ve demirhaneye kendi ateşimi verdim. Demir Bekçiydim. Artık demirhanenin ta kendisiyim.

Demir Derinlik yeniden yanıyor. Tüccar kaybettiğini almaya geri geliyor. Bırak kapıyı çalsın. Cüceler kapıyı açmaz.

Zırhımda tek bir göçük yok. Her perçin bir söz… ve ben sözümü tutarım.