Vex

Velis bana Kadife Bıçaklar'ın ilk dersini verdi. Sessizlik. Geldiğini kimse duymaz… sonrasında da kimse pek bir şey duymaz.

On altımda, Engizisyoncu Hale masasında uyurken evine girdim… ve makam mührüyle çıktım.

Lonca buna yüz yılın en güzel hırsızlığı dedi. Velis bana bir ad verdi… Vex. Bir de ona yakışan bir hançer.

On yıl boyunca loncanın gece bıçağı oldum. Varrow Sarayı da mor gözlü bir gölgeden korkmayı öğrendi.

Engizisyoncu Hale mührünü hiç unutmadı. Kadife Bıçaklar'ı sığınak sığınak yakıp Varrow'dan sileceğine yemin etti.

Sonra loncanın bütün hesapları kapattığı Uzun Bıçaklar Gecesi geldi. Eve döndüğümde sığınak boştu… ve bir tuzak bekliyordu.

Velis, Hale'in yanında duruyordu. Loncanın huzurunu ona satmıştı… ve bedeli bendim.

Omzumda bir arbalet oku, Darağacı Köprüsü'nden uzun bir düşüş… ve kara nehir beni aldı. Varrow öldüğümü sandı.

Kaptan Ysra Karayelken beni limandan çekip çıkardı. Deniz bir zamanlar gemisini almış, dedi. O da geri almış… faiziyle.

Ben de sabrı öğrendim. İyileştim. Bilendim. Ve kendi defterimi tuttum… beni satan her ismin.

İlk Velis'ti. Beni aynasında gördü, yalnızca bir kez. Ertesi gece… Kadife Bıçaklar'ın yeni bir Gölge Ustası vardı.

Şimdi Hale her gece çatılarda av peşinde. Bırak avlansın. Saray'ın bir tacı var… ve bir gün onu da alacağım.

Geldiğimi kimse duymaz. Sonrasında da kimse pek bir şey duymaz.