Zephyr

Dokuz tekne açıldı. İkisi döndü. Üç gece elimde fenerle liman duvarında bekledim. Babamın teknesi o ikisinden biri değildi.

Dördüncü sabah, Zirvelerin Son Yaşlısı Ulgra dağdan indi. Gökyüzünün adımı andığını söyledi.

Beni Fırtına Doruğu klanına götürdü. On kış boyunca totem oydum; rüzgârı ve gök gürültüsünü dinleyip hepsinin adını öğrendim.

Klandaki kardeşim Tavros'tu. İlk totemlerimizi yan yana oyduk. O hep daha hızlıydı. Ben hep daha sabırlı.

Yirminci kışımda zirveye tek başıma tırmandım ve fırtınadan konuşmasını istedim. Yıldırımla cevap verdi. O geceden beri… gökyüzü gözlerimde yaşıyor.

Fırtına Kâhini oldum. Yirmi yıl boyunca Gullhaven'ın tek bir gemisi batmadı. Her fırtınayı doğmadan okudum ve kıyıdan uzağa çevirdim.

Doruğun tepesinde Kadim Totem Ka'roth dururdu. Onu ilk şaman oymuştu. Atalar onun aracılığıyla konuşur… ve fırtınaları dizginde tutardı.

Sonra aysız bir gecede maskeli bir hırsız doruğa tırmandı. Uyandığımızda Ka'roth gitmişti… ve atalar susmuştu.

Karda izleri buldum, yanlarında da tanıdığım bir oyma bıçağı. Onu Tavros'a kendi elimle ben vermiştim.

Ka'roth olmadan fırtınalar azdı. Gullhaven'ın limanı artık denizin altında ve su her mevsim biraz daha yükseliyor.

Şimdi totemleri ben oyuyorum. Her biri bir ses. Bin şaman benim ağzımdan konuşuyor… ve öfkeliler.

Bir yerlerde Maskeli Hırsız bekliyor. Geldiğimi biliyor. Rüzgâr ona hep söyler.

Gökyüzünü oku, Tavros. Yıllardır senin adını yazıyor. Gökyüzü asla yalan söylemez… yalnızca insanlar söyler.