Isolde

Bin mumlu salonunda Kızıl Vals'i dans ettik. Bir, iki, üç… öteki dansçıların nefes almadığını hiç fark etmedim.

Gece yarısı, balkonda bana bir teklif yaptı. Bir daha asla yorulmayacak, üşümeyecek… ve özgür olmayacaksın. Evet dedim. Üşümekten öyle yorulmuştum ki.

Kızıl gözlerle uyandım; aynadaki aksim gitmişti. Yasını tutmadım. Hayatımda ilk kez bütün salon bana bakıyordu.

Sarayı, harfleri öğrendiğim gibi öğrendim. Düşes Sanguinaire bana sabrı öğretti. Virelle rol yapmayı. Malvane ise yalnızca açlığı.

Bir kış gecesi İlk Susuzluk'u son damlasına dek içtim. Malvane'dan geriye yalnızca paltosu ve maskesi kaldı. Ve saray yeni kontesinin önünde eğildi.

Varenne Şatosu'nu Kızıl Saray'ın kalbi yaptım. Ziyafet alacakaranlıkta başladı ve hiç bitmedi. Ve mumlar… hiç sönmedi.

Ama eski hizmetkârlarım hâlâ ölümlüydü, korkuyorlardı. Güvendiğim tek kişiye, artık Şafak'ın Başrahibesi olan Agathe'ye yazdım. Onlara sığınak vermesini istedim.

Onları geri gönderdi… bir orduyla. Başrahibe Agathe, Şafak'ın avcılarını yalıyar yolundan yukarı çıkardı; yolu onlara kendi hizmetkârlarım gösterdi.

Bütün kepenkleri açtılar. Güneş balo salonuma bir cellat gibi girdi. İlk şarkı bitmeden sarayımın yarısı yok olmuştu.

Mahzenlerde hayatta kaldım. Kanı çekilmiş. Rüzgârdaki bir alev kadar zayıf. Ve orada, karanlıkta, yüzyıllardır ilk kez… mumlar söndü.

Sarayımı konuk konuk yeniden kurdum. Bitmeyen Ziyafet'in sofrası yine hazır, her sandalye dolu. Sarayım her gece ziyafet çeker. Konuklar pek nadir ayrılır.

Agathe güneşin kendi tarafında olduğuna inanıyor. Ama benim diyarımda güneş yalnızca bir söylenti… ve onu idam ettirdim.

Soframa buyur, Başrahibe. Ziyafet seni bekliyor. Ve benim evimde… mumlar hiç sönmez.