Morwen

Sonra Hollowmere'e gri humma geldi. Solgun Koro köyümüzü mühürledi, kapılarımızı işaretledi… ve mezarlık doldu.

Babam bir ay boyunca durmadan mezar kazdı. Sonra ben onunkini kazdım. Koro yas tutmamızı yasakladı… ben de yalnız yas tuttum.

O gece eski höyükten bir ses seslendi. Dört yüz yıllık ölü, Höyüğün Kraliçesi Vesperine. Keder de bir kapıdır, dedi.

Bana eski sözleri öğretti. Onları babamın mezarı başında söyledim… ve Hollowmere'in bütün mezarlığı cevap verdi.

Ölüler, dirilerin süremediği tarlaları sürdü. Çanları çaldılar, su taşıdılar, surları yeniden ördüler. Onları hiç boş bırakmadım.

Bana Mezar Çağıran dediler. Tepelerin altındaki Ay Işığında Kemiklik'te Kemiklerin Kralı Takırtaç bile önümde eğildi.

Sonra Amaya geri döndü. Artık Solgun Koro'dan Rahibe Amaya'ydı ve ardında yüz mum vardı. Barış için geldiğini söyledi.

Şapelin basamaklarında bana sarıldı, tıpkı mezarlık duvarındaki gibi. Arkasında rahipleri gümüş zincirleri çoktan çekmişti.

Beni içeri kapatıp şapel yanarken ilahi söylediler. En yüksek sesle Amaya söyledi.

Benden geriye kalanı Hollowmere'e gömdüler. Onlara öğrettiğimi unuttular. Her mezar bir kapıdır… benimki bile.

Ölüm yalnızca ilk perdemdi. Ölüleri çağırmayı bıraktım. Artık kendiliklerinden geliyorlar… ve diz çöküyorlar.

Bu gece Amaya, Koro'nun bütün mumlarıyla yeniden yürüyor. Bırak söylesin. Ölüler her ilahiyi hatırlar.

Ben Morwen'im, Hollowmere'in Mezar Çağıranı. Her mezar bir kapıdır… ve her anahtar bende.