Maren

Babamın gemisi kış fırtınalarından dönmeyince, on dokuz yaşımda taç giydirdiler; saçlarımda körfezin incileri hâlâ ıslaktı.

Orsk sarayıma gelip diz çöktü. Fırtınalarının Saltmere'e asla dokunmayacağına yemin etti. Ben de ona büyük deniz kapılarımızın anahtarlarını verdim.

Yedi yıl durgun sular. Limanımıza her kıyıdan gemiler geldi; bayram gecelerinde bütün körfez yüzen fenerlerle dolardı.

Her şafak Amiral Varro ve donanmasıyla deniz surunda yürürdüm. İyi bir kraliçeydim sanırım. Şehrimi, denizden korktuğumdan çok severdim.

Ama anakaranın lordları limanımızı istiyordu, çanlarımız olmadan. Orsk da kendine bir taç istiyordu. Bahar gelgiti gecesi… fırtınayı çağırdı.

Deniz kapılarını, ona verdiğim anahtarlarla açtı. Kara Gelgit Saltmere'e aktı; sokak sokak, kule kule.

Halkım kaçmam için yalvardı. Büyük çan kulesinde kalıp tehlike çanını çaldım… ta ki su çanları, sonra da beni yutana dek.

Saltmere tek bir gecede boğuldu. Ve çok aşağıda, kara çukurda, kadim bir şey gözünü açtı. Thal'Uura… Derinlerdeki Kraken.

Ölmeme izin vermedi. Bana kara mercandan bir taç ve kaybettiğim her can için bir inci verdi. Ve gelgite hükmetmeyi öğretti.

Şimdi sarayım batık katedralde yeniden toplanıyor. Amiral Varro hâlâ donanmasının başında. Oruvane hâlâ kitaplarını koruyor. Yalnızca konuk listesi değişti.

Orsk denizin unuttuğunu sanıyor. Deniz hiçbir şeyi unutmaz. Kulelerine yolladığım her gelgit, derinlerden bir batık gemiyi daha geri getiriyor.

Krallığımla birlikte boğuldum. Şimdi gelgit bana boyun eğiyor. Dinle, Orsk… deniz şarkıyla karşılık veriyor. Ve çanlar hâlâ çalıyor.