Ixion

Büyük merceği ona çevirdim ve yıldızların arasındaki karanlığa baktım. Ve karanlık… bana geri baktı. Bana her şeyi anlattı.

Şafakta beni kubbenin zemininde buldular. Gözlerimin yerinde yalnızca yıldız ışığı vardı. Usta Olen onları kara ipekle sardı… ve ağladı.

Artık gözlere ihtiyacım yoktu. Ölü yıldız Yr'Thaal'ı göğün ötesinde düş görürken görebiliyordum. Ve başkaları, bana ne anlattığını duymaya geldi.

Kendilerine Oyuk Yıldız Halkası dediler. Rahibe Sussurah sesini hiç yükseltmezdi. Gerek de duymazdı. Dualarımız fısıltıydı… ve fısıltılar karşılık buldu.

Dünya ağacının göğe hâlâ dokunan son dalına tırmandım ve asamı ondan oydum. Sönük Göklerin Asası.

Eski kubbede Yıldızsız Gök Saati'ni kurdum. Hiçbir yıldızı göstermez… yalnızca orada olmayanları.

Ama Corvane, Gümüş Engizisyon'a yemin etmiş bir cadı avcısı olmuştu. Highmere'in her basamağını bilirdi… çünkü onları çocukken birlikte tırmanmıştık.

Yıldızsız bir gecede geldi ve gözlemevini yaktı. Halkam karlara dağıldı. Usta Olen'in üç yüz yıllık yıldız haritaları… hepsi kül oldu.

Corvane beni küllerin arasında sağ bıraktı. Kör bir peygamberden kimseye zarar gelmez, dedi. Hiç dinlemezdi. Ben hiç kör olmadım.

Şimdi Yr'Thaal yükseliyor ve gökyüzü yumurtadan çıkıyor. Yıldızlar hiç yıldız değildi. Yumurtaydılar. Ve her biri Corvane'ın adını biliyor.

Halka her gece yeniden ilahi okuyor. Corvane meşaleleriyle geliyor. Bırak gelsin. Hikâyesinin nasıl bittiğini çoktan gördüm.

Usta Olen yanılıyordu. Hikâye yıldızlar değil. Artık yıldızları saymıyorum… karanlığı sayıyorum.