Ksarra

Uzun kıtlık kışında Skarth'ix kendi kuluçkasını yemeye başladı. Son yumurtaları kehribar mahzenlere sakladım… korkmasınlar diye onlara şarkı söyledim.

Kız kardeşlerim şarkımı duydu ve onunkini değil, benimkini izledi. Önce teker teker, sonra yüzlercesi. Kovan yeni bir ses seçiyordu.

Deri Değiştirme Salonu'na girip kendimi kehribara mühürledim. Eski derini kapıda bırak, diye söyler işçiler. Ona ihtiyacın olmayacak.

Krizalidi kırdığımda kanatlarım, boynuzdan bir tacım… ve zihnimde on bin ses vardı. Artık tek değildim. Kovanın kendisiydim.

Skarth'ix beni yutmaya geldi. Ama çocukları artık ona değil, bana boyun eğiyordu. Ve Tıkınan Kraliçe'nin son yemeği… kendi kibri oldu.

Tahtını aldım ve yeni bir yasa koydum. Kovan önce çocuklarını besler. Bir daha asla kendi yavrularımızı yemeyecektik.

Sonra Koruyucu Elowen, beyaz çiçekli bir dalın altında Yeşil Koru'dan geldi. Dağında kal, dedi, orman da seni rahat bıraksın.

Kabul ettim. Kuluçkam uyurken onun druidleri en derin tünellerimize ateş çiçekleri ekti; Koru'nun kökleri de bizi boğmaya indi.

Larva odaları yandı. Çocuklarımın koca bir kuşağı tek gecede sustu. Her birinin şarkısının kesildiğini duydum.

Küllerin arasından tek bir yumurta kurtardım. Tek bir tane. Kovan yas tutarken onu bağrıma bastım. Ve o yastan… açlığımız doğdu.

Şimdi sürü uyandı ve aç. Kuluçka İmparatoriçeleri. Eşekarılarının Anaları. Kovan Zorbaları. Khar Vesh'ten Koru'ya doğru akıyorlar.

Elowen yuvama kök saldı. Ben de onunkine çocuklarımı ekeceğim. On bin kalp atışı. Tek bir irade. Ve her zaman… aç.